زندگی نامه دکتر کامران باقری لنکرانی
کامران باقری لنکرانی در سال ۱۳۴۴ در تهران و در خانوادهای کارگری متولّد شد . پدرش کارگری شرافتمند و مادرش بانویی سیّده و متدیّن بود . در سال ۱۳۴۹ به خاطر شغل پدرش به شیراز رفت که کارگاهی برای ساخت پروفیل آلومینیوم داشت و با مرحوم آیتالله شیخ حسین لنکرانی نسبت فامیلی داشت و در فعّالیتهای سیاسی با ایشان همراه بود . او در همین سال و در ۵ سالگی به کلاس اوّل ابتدایی رفت .
واگذاری انحصار صنعت آلومینیوم به بهائیان در سال ۱۳۵۳ موجب ورشکستگی کارگاه شد و پدرش به تنهایی برای کار به اروپا و آمریکا سفر کرد و پس از یک سال به خانوادهاش خبر داد که به آمریکا بروند . امّا اقامت خانواده در آمریکا بیش از یک سال طول نکشید و در تیرماه ۱۳۵۶ به خاطر نگرانیهای مادر خانواده از فضای تربیتی فرزندان و با موافقت پدر آنان به ایران بازگشتند و این جدایی موجب شد تا کامران باقری لنکرانی به مدّت ۱۱ سال از دیدار پدر محروم بماند . او برادر بزرگتر یک خواهر و یک برادر است . خواهرش کارشناس مخابرات راه دور و برادرش پزشک عمومی است . لنکرانی در سال ۱۳۷۱ ازدواج کرد و اکنون دارای سه فرزند پسر است .
ورود به فضای انقلاب
در سال ۱۳۵۷ کامران باقری که نوجوانی ۱۳ ساله بود در دبیرستان دانشگاه شیراز به فعّالیّت میپرداخت و هیچ راهپیمایی و تظاهراتی در شیراز نبود که او از حاضرانش نباشد و به جلسات درس اخلاق شهید آیتالله دستغیب نیز میرفت و با روحانیون انقلابی شیراز مانند مرحوم آیتالله ربّانی شیرازی و آیتالله حائری شیرازی و با برخی علمای انقلابی قم مانند آیتالله شرعی و آیتالله راستی کاشانی مرتبط شد .
پس از انقلاب فرهنگی و در سال ۱۳۶۱ در اوّلین کنکور پس از انقلاب شرکت کرد و با رتبه ی دو رقمی در رشته ی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز پذیرفته شد . او در دانشگاه علاوه بر تحصیل نقش مهمّی در مبارزه با فضای تک قطبی و تحمیلی دفتر تحکیم وحدت داشت و حتّی این مسئله موجب درگیری فیزیکی در فضای دانشگاه شیراز شد ؛ باقریلنکرانی با همفکرانش جامعه ی اسلامی دانشجویان سراسر کشور را تأسیس کرد .
او همچنین از فعّالان اصلی دفتر نهاد نمایندگی قائم مقام رهبری در دانشگاه شیراز که زیر نظر آیتالله ایمانی اداره میشد ، بود . ارتباط دکتر لنکرانی با آیتالله ایمانی که اکنون امام جمعه شیراز و نماینده ی ولی فقیه در استان فارس بود ، هنوز ادامه دارد .
در این میان کامران باقری لنکرانی در دوران دفاع مقدّس به عنوان نیروی رزمی و بهیار بسیجی به جبهههای جنگ شتافت . در سال ۱۳۶۵ در عملیات کربلای ۵ تیپ المهدی (عج) حضور داشت و پس از آن چندین بار به مناطق عملیاتی غرب کشور اعزام شد . او همچنین در عملیات بازپس گیری مهران در غرب کشور حضور داشت و چندین مرتبه دیگر نیز به مناطق عملیاتی غرب اعزام شد . در نهایت در آخرین روزهای جنگ با حمله ی منافقین از منطقه اسلام آباد غرب ، لنکرانی به لشکر ۶ شهدا پیوست و در عملیات مرصاد حاضر بود . از دوستان شهید او میتوان به شهید محمّدحسن روزی طلب ، شهید مسعود طاهری ، شهید فهندژ و شهید قراچه اشاره کرد .
در سال ۱۳۶۸ او دوره ی هفت ساله ی پزشکی عمومی را تمام کرد و در آزمون تخصّصی با رتبه ی ۱ پذیرفته شد . از سال ۱۳۶۸ تاکنون دکتر لنکرانی هیچگاه مطب اختصاصی دایر نکرده و در تمام این دوران در بیمارستانهای دولتی به طبابت میپردازد . در سال ۱۳۷۱ با پایان دوره ی تخصّص، او در فوق تخصّص نیز پذیرفته میشود و هم زمان به عنوان استادیار به دانشگاه شیراز میرود . دکتر لنکرانی در سال ۱۳۷۳ با ۲۹ سال سن رییس بیمارستان نمازی شیراز به عنوان بزرگ ترین بیمارستان جنوب کشور شد و پس از یک سال به معاونت اداری مالی دانشگاه شیراز برگزیده شد . او در سال ۱۳۷۵ به دلیل اختلاف سیاسی با رییس وقت دانشگاه علوم پزشکی شیراز استعفا داد و هم زمان با اتمام دوره ی فوق تخصّصیش رییس گروه داخلی دانشکده ی پزشکی شد . او در سال ۱۳۷۸ به رتبه ی دانشیاری ارتقا یافت و در سال ۱۳۸۴ پیش از آغاز دوران وزارتش با تصویب هیأت ممیّزه استاد تمام و پروفسور شد . تعداد مقالاتی که از لنکرانی نمایهبرداری بین المللی شده است به ۱۵۰ مقاله میرسد . مقالات او از پرارجاعترین مقالات علمی است و یکی از مقالات وی بیش از ۱۲۰ بار در مقالات علمی دیگر دانشمندان جهان ارجاع داده شده است .
همراه با این فعّالیّتهای علمی لنکرانی از فعّالان سیاسی در شیراز بود که از سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۰ در تمام دورههای انتخابات با حکم شورای نگهبان ، در هیأت نظارت بر انتخابات با عنوان نایب رییس حضور داشت . در انتخابات مجلس هفتم نیز با حکم آیتالله جنتی ، بازرس ویژه ی شورای نگهبان شد .
در سالهای دوران دوّم خرداد ، لنکرانی به همراه جمعی از اصولگرایان و متدیّنین هدایت سیاسی جریان مذهبی را در شیراز بر عهده داشت . در فتنههای مختلف این دوران مانند ماجرای اهانت اکبرگنجی به ولایت فقیه در دانشگاه شیراز ، کنفرانس برلین ، حوادث کوی دانشگاه وی از پیشتازان بصیرت افزایی بود .
آشنایی با آیتالله مصباح یزدی
آشنایی لنکرانی با آیتالله مصباح یزدی از جزوههای کوچک مؤسّسه در راه حق پیش از پیروزی انقلاب اسلامی شروع شد ، امّا در سال ۱۳۶۹ به واسطه ی آیتالله حائری شیرازی ، ایشان برای نشست جامعه ی اسلامی دانشجویان دعوت شد و بعد از آن هر زمانی که آیتالله مصباح یزدی به شیراز میآمدند ، لنکرانی به ملاقاتشان میرفت . در دوران سخت دوّم خرداد این ارتباطات نزدیک تر شد و با وزارت لنکرانی به صورت گستردهای طرح ولایت در این وزارتخانه برای اساتید ، دانشجویان و کارمندان برگزار شد .
فعّالیّتهای سیاسی ۱۳۹۱ - ۱۳۸۴
زمانی که کابینه ی نهم به مجلس معرّفی می شد ، کامران باقری لنکرانی جوان ترین و ناشناخته ترین عضو کابینه بود . موافقانش در مجلس از نخبگی ، تیزهوشی و شادابی او سخن می گفتند و مخالفانش از عدم سابقه ی کار اجرایی وی می گفتند . لنکرانی را از شیراز برای مأموریتی مهم به تهران فراخوانده بودند ، مأموریتی که رمزش «ما می توانیم» بود .
رییس دولت نیز گاه و بی گاه و در هر جایی موفّقیّت او را به رخ مخالفانش میکشید . بیمارستانهای نیمهکاره در مناطق محروم که ستونهای قدیمی و ویرانش به تخت جمشید معروف شده بود ، یکی پس از دیگری به بهرهبرداری میرسید . بیش از ۲۰۰ داروی جدید به همّت دانشمندان کشور رونمایی شد و پروانه ی ساخت گرفت . تحریم دارویی کشور که در سال ۱۳۸۷ شروع شده بود ، تأثیری بر قیمت دارو نداشت . بیش از ۲۰۰ بار وزیر بهداشت تهران را به مقصد شهرستان ها ترک کرد تا سیاست تمرکززدایی معنایی تازه بیابد . او بیش ترین حضور در مجامع بینالمللی را در بین وزرای بهداشت داشت . سال ۱۳۸۵ اجلاس منطقه ی مدیترانه شرقی سازمان بهداشت جهانی در اصفهان و سال ۱۳۸۷ اجلاس وزرای بهداشت کشورهای اسلامی در تهران برگزار شد . اقدامات لنکرانی در وزارت بهداشت سرانجام به «مدیریت موفّق و بی حاشیه» مزیّن شد .
در دولت نهم او و چند نفر دیگر از وزرا سهمیه احزاب و شخصیت ها نبودند و از سوی دیگر ماهیت حلقه ی منحرف مستقر در سازمان گردشگری و میراث فرهنگی برایشان مشخّص شده بود . در جریان انتخابات سال ۸۸ او شهر به شهر برای پیروزی محمود احمدی نژاد سفر کرد و در فتنه ی ۸۸ نیز از اوّلین کسانی بود که موضع رهبری را تکرار کرد .
با ماجرای انتصاب و برکناری اسفندیار رحیم مشایی به معاون اوّلی رییس جمهور در تیرماه ۱۳۸۸ ، دکتر لنکرانی که تقریباً ادامه ی وزارتش قطعی بود با علم به اخلاقیات رییس دولت به اعتراض پرداخت و به همراه تعداد دیگری از وزرا نامهای محرمانه در بیعت مجدّد با ولایت فقیه نوشت ، نامهای که موجب شد تا احمدینژاد او را نیز در فهرست تصفیه دولت دهم قرار دهد . در روز تودیع او رییس دولت هیچ استدلالی برای برکناریش نداشت جز بیماریهای مخصوص زنان که باید وزیری از بانوان انتخاب شود!
پس از پایان دوران وزارت ، لنکرانی پیشنهاد سفارت و استانداری را نپذیرفت و به شیراز بازگشت تا بر کرسی استادی ، پژوهش و طبابت تکیه زند . او همچنین کانون بصیرت را به همراه دیگر خوش نامان شیراز تأسیس کرد که این کانون نیز نقش به سزایی در افشای فتنه داشت .
هم زمان با تأسیس جبهه پایداری انقلاب اسلامی لنکرانی نیز به عنوان عضو هیأت مؤسّس و سپس سخنگوی جبهه پایداری نقش مهمّی در بسط گفتمان انقلاب اسلامی داشت . در اوّل اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۲ و طیّ همایشی که از سوی جبهه پایداری و با حضور آیتالله مصباح یزدی برگزار شد ، وی به عنوان کاندیدای این جبهه در انتخابات اعلام حضور کرد .
